15 Aralık 2014 Pazartesi

Anı: Bu Kareye Böyle Yansısın



Eski fotoğraflara bakıp hayret ediyorum. Yaşam var, ölüm var, değişim var. Sürekli bir değişim. Fotoğraftaki dayım, kucağındaki ben. 92 yılı. Sanıyorum ki Eylül ayı.Gazi Osman Paşa bu yeşil yer. Bu evlerin hepsi tek tek yıkılmış. Bu ağaçların hepsi tek tek sökülmüş kökünden. Baksanıza gözlerime; korku, bi hoşnutsuzluk var sanki. 'Bu kareye böyle yansısın, vakti gelince anlarsın' bakışı bu. Öyle yorumluyorum. Ya da dayımın tutuşundan kaynaklanıyo, bilmiyorum.

Fotoğraflar dostlar, gerçeği vurur insanın yüzüne. Bu yüzden uzun süre bakınca  içim burkulur.  Her ayrıntı önemlidir benim için. O evler yıkılınca başka neler yıkıldı mesela, kaç kişi bu evlerde ne anılarımız vardı dedi?

Ağaçlar bence ağlamıştır. Ben ağaç olsam, hüngür hüngür ağlardım.
Böyle şeylere üzülüyorum. Hemen ağlayasım geliyo.

Ben o zamanlar 7 aylık filanım. Ben doğmadan bir sene önce ablam vefat etmiş. Abim ablamı çok severmiş. O yüzden bana ablamın adını vermiş. Ben doğduktan 4 ay sonra da abim vefat etmiş.

Bilirsiniz insan kendinde hep suç arar. Ben de hep diyorum iki ölümün ortasıyım. Neden ki? Canım sıkılıyor. Abim ablamı çok sevmiş ama doyamamış. Beni sevmiş bana da doyamamış. Sanki aynı isimdeki kişileri sevemezmiş gibi,gitmiş. Oysa öyle değil, vakti gelen gidiyo. Ama işte insanın aklına böyle saçma şeyler de geliyo. Demek ki annem 2 seneden az bir zaman içinde iki evlat kaybetmiş. Beni sevmiş midir acaba diye düşünüyorum. Yani ne bileyim öyle işte. Anneme soruyorum bazen, 'anne o zaman seviyo muydunuz beni?' sevdiklerini söylüyo tabi. Ama en çok ablamı ve abimi sevdiğini de söylüyo. Kıskançlık gibi değil de üzülüyorum. Keşke ben de onlar kadar iyi olsam diyorum. Ne bileyim belki onlar kadar iyi olsam daha az özler gibi. Bilmiyorum.

Ölüm bir süre sonra unutulmaz, bastırılır. Yani tamamen unutulmaz bence. Alışma da değil. Alışılmaz. Geçen senelerde düşünüyorum, bence ben ölümden etkilenmem en yakınımın ölümü bile acıtmazmış gibi geliyo tuhaf. Oysa salakça bu düşünce. İnsan ölümden etkilenir hem de çok. Niye böyle düşünmüşsem. Yıllar sonra hiç görmediğim halde ablamın ölümünü düşünürken bile canım acıyo. Tv'de ölüm haberleri görünce canım acıyo, kitapta, filmde.. alışılmaz tabi ki. İnsan neden ölüm gibi birşeye alışsın ki.. Alışmasın. Yani az olsun diyorum, mesela savaşlar, gençler,kadınlar, çocuklar, yaşlılar öyle ölmesin bence. Bilmiyorum ki bu yazı nerden geldi buraya kadar. Biraz dağınık oldu bide. Ne bileyim, bilmiyorum işte. Bazen insan olmak, fazla ağır.

21 yorum:

  1. günaydın,
    çok etkilendim yazından,duygularını yumuşacık aktarmışsın.
    hangi gaziosmanpaşa orası,istanbul mu?

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Günaydın :) Evet İstanbul.

      Sil
    2. Aaa siz ne kadar zamandır oradasınız? :) Ay şimdi hiç böyle değil ne kötü dimi

      Sil
  2. tüylerim diken diken oldu. Taktiri ilahi seninle ne alakası var.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Öyle tabi, takdiri ilahi. İnsanın aklına böyle şeyler geliyo zaman zaman sadece. :)

      Sil
  3. Yazılarını tek tek okuyorum gece gece :) Yazını okuyunca sana kocaman sarılmak geldi içimden. Hani çocuklar üzülür de sırtlarını tıpışlarsın ya öyle yapmak geldi :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Canım benim çok samimisin seen çok teşekkür ederim :) O zaman sen bütün yazılarımı okuyan tek kişisiin :))

      Sil
    2. Eminim bir tek ben değilimdir sayın alık :) Blog ismin olduğu için böyle hitap ediyorum ama sorun değil dimi?

      Sil
    3. Yok sorun değil . Bide Öz'ün Kitap Tutkusu da benim yani alık,balık,öz ne istersen diyebilirsin hiç sorun değil :)

      Sil
  4. Annenize Allah sabırlar versin, yıllar geçmiş olsada bence abinizin ve ablanızın acısı yüreğinde halen küllenmemiştir...

    YanıtlaSil
  5. ben buna ne diyeceğimi bilemiyorum, öyle duygu yüklü ki.
    zaten ölümleri hiç kaldıramayan,erken olanlara ise kahrolan bir insanım.
    senin bu olgun ve farklı düşünce yapın belki de şu yaşadıklarınızın etkileridir.
    bazen insan olmak ağır , sevdiklerini yitirince anlıyor insan bunu.
    sanki kimisine yük daha ağır verilmiş. Gerçi o yük başkasına verilse kesin taşıyamaz. Taşıyabilense ne kazanıyor ; o da Allah'ın bilgisinde olan birşey.
    Allah sabır versin ve yaşamınıza güzellikler mutluluklar katsın..

    YanıtlaSil
  6. ama gözlerimi yaşarttın yaaa çok güzel bir yazı bu.

    YanıtlaSil
  7. Sırasız, karmakarışık okuyorum yazdıklarını. Bunu okuyunca... Boğazıma bir yumru oturdu. Bir şeyler demek istedim, ne desem bilemedim.

    Ölümleri bastırabiliyoruz iyi ki. Ya her an beynimizi kemirseydi... Hiç iyi olmazdı. O zaman kimse yaşayamazdı. İyi ki bastırıyoruz da hep hatırlamıyor ama unutacak kadar da ihanet etmiyoruz.

    Ne saçmaladıysam...
    Sevdim ben burayı çok. İyi ol Alık balıkcığım...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Birlikte iyi olalım. Bu şekilde saçmalayan çok insan yok, sen devam et. :))
      Haklısın iyi ki bastırabiliyoruz..

      Sil
  8. ya baksana leydi viç yorum yapmış seslendirmiş ona sorsanaaa bilir belkii mikrofonuu :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Tamam bakcam birazdan sorarım hem dee ayy çok güzel dimi yaaa keşke telefondan da olsaa senin yazını okuyacağım ilk hemdee:)

      Sil