İncecik bir dal üzerinde oturmuş göğe sırrını açan küçük kız; sen gerçek misin? Anlattıkların gerçek mi? Diyorsun ki bu ağaç güçlü, ben üzerindeyken kırılmayacağına söz verdi. Göğe sırrını açan küçük kız, gök sana ne cevap verdi? Anlattıklarına kulak misafiri oldum. Biz ağaçla konuşmayız. Göğe selam vermez ağacın yapraklarını okşayıp sen hep güzelsin demeyi bilmeyiz. Göğe sırrını açan küçük kız, göğün kulağı nerede? hani ya ağzı? Şimdi de kuşlara el sallıyorsun. Kuşlar bana kanat çırptı diyorsun. Göğe sırrını açan küçük kız sen böyle yaşanır mı sanıyorsun?
Beni görüp 'sen de mi göğe sırrını açacaksın?' diyorsun. 'arkanı dönüp kulaklarını kapat, birazdan konuşmam bitecek diyorsun.
arkamı dönüyorum, ellerim kulaklarımda. Bak diyorsun senle konuşmaya gelmiş bir insan. Hani gelmez diyordun. Sıra onda şimdi gideyim, akşam gelirim diyorsun. Şimdi gelebilirsin, ben gideyim diyorsun. İncecik daldan atlayıp, kulağıma eğiliyorsun: 'istersen içinden konuşabilirsin, o seni duyar' diyorsun. Sonra göğe el sallayıp koşarak gidiyorsun.
Göğe sırrını açan küçük kız, gök beni dinliyor, ağacın yaprakları huzur veriyor, kuşlar kanat çırpıyor ve ben bağırıyorum 'yine gelin'.
